அவர் போகும் இடமெல்லாம்... கோவில், பட்டிமன்றம், நூலகம், அரசியல் கூட்டம் என எல்லா இடத்திலும், ஒரு ஒற்றை விரல் பற்றி நானும் ஒட்டிக் கொண்டே போவேன்.
🌺நான்.... அம்மா.... 🌺
குட்டைப் பாவாடையும் ரெட்டை ஜடையும் போட்டுத் துள்ளி விளையாடிய காலம். சின்ன வயது முதல் ஏனோ அப்பா, தம்பி, படிப்பு, விளையாட்டு.... நான்கு மட்டுமே உலகமென வளர்ந்தேன். உலகம் என்பதே அப்பாதான் அப்போது எனக்கு.
அவர் போகும் இடமெல்லாம்... கோவில், பட்டிமன்றம், நூலகம், அரசியல் கூட்டம் என எல்லா இடத்திலும், ஒரு ஒற்றை விரல் பற்றி நானும் ஒட்டிக் கொண்டே போவேன்.
"ஏந்தான் இப்படி இருக்கீங்களோ? நாளைக்கு ஆஃபீஸுல உங்க கையைப் பாக்கறவங்க என்ன நினைப்பாங்க?"
என அம்மா சத்தமாக ஒரு குரல் கொடுப்பாள்.
தம்பிக்கும் இதையெல்லாம் நான் செய்து மகிழ்வேன்.
வயதும் ஓடி வந்தது அப்பா போலவே எனையணைக்க. பருவமெய்தியவளை, தோட்டத்து தின்னையில் பச்சை ஓலைகட்டி ஒதுக்கி உட்கார வைத்தார்கள். வீடே ஒன்றாக, நான்மட்டும் தனியாக ஆனபோது,
"பயப்படாதே. பெரியவங்க பேச்சைக் கேட்டு நடந்துக்கோ. எது வேணும்னாலும் அப்பாட்ட கேளு.
அவர் சொல்லின் தைரியத்தில், மூன்று நாளும் போனதே தெரியவில்லை. கல்லூரியில் கால் வைத்த போதும், தனியாக அமர்ந்து தலை தடவியது அதே முரட்டுக்கை.
"என்ன நடந்தாலும் அப்பாட்ட தைரியமாச் சொல்லு. மனசுல என்ன பட்டாலும் சரி, சந்தேகம் வந்தாலும் சரி, எங்கிட்ட கேளு.
ஏற்கனவே அவரிடம் கற்ற வாழ்க்கைப் பாடம், அனுசரணையான பாசம், மீண்டும் உள்ளே புதுத்தெம்பு எட்டிப் பார்த்தது.
ஒரு நாள் கல்லூரி முடிந்து, "அப்பா...." எனத் துள்ளி வந்த என்னை,
அம்மாவின் கண்டிப்பு சடாரென அடக்கி வைத்தது. பெண் பார்க்கும் படலத்தில் காஃபி கொடுக்கையிலும் நிமிர்ந்து பார்க்கப் பிடிக்கவில்லை மாப்பிளையை...
"எதுவானாலும் எங்கிட்ட கேளு...." எனச் சொன்ன அப்பாவிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச நேரமில்லை. அத்தனை கல்யாண வேலை அவருக்கு.
கணவன் வந்தும் அப்பா நினைவு மட்டுமே இருந்தது. தன்னிடம் ஒட்டாத வலியில் அவர் முகம் காட்டுவார்.
"விடுடா... சின்னக் குழந்தை தானே?
என அவரை அதட்டும் மாமியாரை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தேன். வேறு வழியால்லாமல், நான் மலடல்ல என நிரூபிக்க மட்டுமே குழந்தை ஒன்று பெற்றேன் மனமில்லாமல்...
அவள் பிறக்கும்வரை *அம்மா* எனும் சொல்லே கசந்தது.
வாஞ்சையோடு அவளைத் தோளில் தூக்கி ஊர் சுற்றினார்... மருதாணி இட்டுவிட்டார்.
அவள் பிஞ்சுவிரல்களை அவர் பிடிக்கும் போதெல்லாம்,
ஆனால் அவளுக்குப் பச்சை ஓலை கட்டும் முன்னே.... அவள் பிஞ்சு விரலைத் தொட்டுச் சிரித்தபடியே அந்த முரட்டு விரல் தளர்ந்தது. ... முரட்டு உடல் அமைதி கண்டது...
"நீ கொஞ்சி விளையாடியது போல் இவள் விளையாடத் தம்பி வேண்டாமா?"
ஒரு முரட்டுக்கை வந்து கனவில் செவிட்டில் அறைந்தது.... பத்தே மாதத்தில் அவளும் பால்மணம் தவழும் அவள் தம்பியைக் கொஞ்ச ஓடிவந்தாள்.
எட்டு வயதான அவள், அவனைக் காலில் போட்டு, எண்ணெய் வைத்து உடலை நீவிவிட்டாள்...
பால் குடித்தவனைத் தோளிலிட்டுத் தட்டி, அவன்விட்ட எச்சிலை, எதுக்களித்த பாலை எல்லாம் மெதுவாகத் துடைத்து விட்டாள்....
அவனுக்குப் பார்த்துப் பார்த்துச் சாதம் ஊட்டினாள்... பட்டு விரல் பிடித்து நடக்க வைத்தாள்...
என் கை பட்டாலே அவன் கத்திக்கத்தி அழுவான்.... அதனால் தொடவே பயந்தேன்.... அவனை அள்ளி அணைத்து,
என் அப்பா போலவே, அவனைத் தனியாக மடியில் உட்கார வைத்து ஏதேதோ பேசினாள்.
"அம்மா இல்லையா தம்பி?"
எனக்கேட்டால் அவளிடம் ஓடிப்போய்,
என்றான். 'சுருக்'கெனத் தைத்தது எனக்கு.
"டேய்.... உனக்கு அம்மா யாருடா?"
என நான் கேட்டதும், அக்காவைப் பார்த்துவிட்டு அமைதியாகத் தலை குணிந்து நின்றான். அப்போதுதான் கவனித்தேன்.... *அம்மா* என்பதன் அர்த்தத்தை. வயதாக ஆரம்பித்தது....
மகன் வளர வளர.... மீண்டும் என் அப்பாவைப் பார்த்தேன். அந்த முரட்டுக் கைக்காகக் காத்திருந்தேன். நான் மீண்டும் குழந்தை ஆனேன்.... அவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தால்,
'தலை வலிக்கிறது' எனச்சொல்லி, அவன் மடியில் தலைசாய்த்தேன். கண்கள் மூடினால், அப்பா வந்து தலையை வருடினார். விழித்துப் பார்த்தால் அங்கே மகன்.
பலநாள் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறேன் என்னை...
**குழந்தையாய் அப்பாவிடம் அனுபவித்திருக்கிறேன்.
தோழியாய் மகளிடம் அனுபவித்திருக்கிறேன்.
மகளிடம் அம்மாவை அனுபவிக்கிறேன்.
மீண்டும் மகனிடம் அப்பாவை அனுபவிக்கிறேன்.
*ஆனால் நான் அம்மாவாய்??*
இந்த ஏக்கத்தில் தளர்ந்த மனது ஏனோ உடலையும் தளர்த்தி விட்டது.
மனம் முரட்டுக் கைகளிலும், வாய் 'அம்மா' என மெல்லிய ஓசையிலும் மட்டுமே நிற்கின்றன.
ஓடிவந்து இருபுறமும் அவை என் விரல்களைக் கோத்தன... மெல்லியதாய் சிரிக்கிறேன்.....
"குண்டூ..... பசிக்கறதாடி..... பால் தரவா?"
'தலை வலிக்கறதாடி குண்டூ.... என் மடியில படுத்துக்கறியா?"
சிரிக்க முயன்றபடி அப்பா என்னைத் தன் நெஞ்சில் சாய்க்கிறார்....
இருகைகளாலும் ஒரு உத்ரணி பால் உள்ளே போனது. இதோ... சிரிக்கிறான் அங்கே கண்ணன் கண் சிமிட்டியபடி வானில்....
